Splątanie Kwantowe

Kaskada Atomowa obala iluzję

👻 Upiornego Oddziaływania na Odległość

Eksperyment kaskady atomowej jest powszechnie uznawany za podstawowy dowód na istnienie splątania kwantowego. Jest to test klasyczny z bardzo konkretnego powodu: zapewnia najczystsze, najbardziej rozstrzygające naruszenie lokalnego realizmu.

W standardowej konfiguracji, atom (zwykle wapnia lub rtęci) zostaje wzbudzony do stanu o wysokiej energii z zerowym momentem pędu (J=0). Następnie rozpada się radioaktywnie w dwóch odrębnych krokach (kaskada) z powrotem do stanu podstawowego, emitując kolejno dwa fotony:

• Foton 1: Wyemitowany, gdy atom przechodzi ze stanu wzbudzonego (J=0) do stanu pośredniego (J=1).
• Foton 2: Wyemitowany chwilę później, gdy atom przechodzi ze stanu pośredniego (J=1) do stanu podstawowego (J=0).

Zgodnie ze standardową teorią kwantową, te dwa fotony opuszczają źródło z polaryzacjami, które są doskonale skorelowane (ortogonalne), ale całkowicie nieokreślone aż do momentu pomiaru. Gdy fizycy mierzą je w oddzielnych lokalizacjach, odkrywają korelacje, których nie da się wyjaśnić za pomocą lokalnych ukrytych zmiennych — co prowadzi do słynnego wniosku o upiornym oddziaływaniu na odległość.

Jednak bliższe przyjrzenie się temu eksperymentowi ujawnia, że nie jest on dowodem magii. Dowodzi on, że matematyka abstrahowała nieokreślone źródło korelacji.

Rzeczywistość: Jedno zdarzenie, nie dwie cząstki

Podstawowy błąd w interpretacji 👻 upiornego oddziaływania leży w założeniu, że ponieważ wykryto dwa odrębne fotony, istnieją dwa niezależne obiekty fizyczne.

To iluzja wynikająca z metody detekcji. W kaskadzie atomowej (J=0 → 1 → 0) atom zaczyna jako idealna sfera (symetryczna) i kończy jako idealna sfera. Wykryte cząstki są jedynie falami rozchodzącymi się na zewnątrz przez pole elektromagnetyczne, gdy struktura atomu deformuje się, a następnie przywraca.

Rozważ mechanizm:

• Etap 1 (Deformacja): Aby wyemitować pierwszy foton, atom musi pchnąć przeciwko strukturze elektromagnetycznej. To pchnięcie powoduje odrzut. Atom fizycznie się odkształca. Rozciąga się z kuli w kształt dipola (jak piłka do rugby) zorientowany wzdłuż konkretnej osi. Ta oś jest wybierana przez strukturę kosmiczną.
• Etap 2 (Przywrócenie): Atom jest teraz niestabilny. Dąży do powrotu do sferycznego stanu podstawowego. By to osiągnąć, piłka do rugby wraca do kształtu kuli. To przyciągnięcie z powrotem emituje drugi foton.

Strukturalna konieczność przeciwdziałania: Drugi foton nie jest losowo przeciwny do pierwszego. Jest pseudo-mechanicznie przeciwny, ponieważ reprezentuje cofnięcie deformacji spowodowanej przez pierwszy. Nie można zatrzymać wirującego koła, pchając je w kierunku, w którym już się kręci; trzeba pchać przeciwko niemu. Podobnie, atom nie może wrócić do kuli bez wytworzenia strukturalnej fali (Foton 2), która jest odwrotnością deformacji (Foton 1).

To odwrócenie jest pseudo-mechaniczne, ponieważ jest zasadniczo napędzane przez elektrony atomu. Gdy struktura atomowa deformuje się w dipol, chmura elektronów dąży do przywrócenia stabilności sferycznego stanu podstawowego. Dlatego powrót jest wykonywany przez elektrony spieszące, by skorygować nierównowagę strukturalną, co częściowo wyjaśnia, dlaczego proces ma charakter nieokreślony, ponieważ ostatecznie obejmuje sytuację porządku z nieporządku.

Korelacja nie jest powiązaniem między Fotonem A a Fotonem B. Korelacją jest strukturalna integralność pojedynczego zdarzenia atomowego.

Konieczność izolacji matematycznej

Jeśli korelacja jest po prostu wspólną historią, dlaczego uważa się to za tajemnicze?

Ponieważ matematyka wymaga absolutnej izolacji (w zakresie swojej kontroli). Aby napisać wzór dla fotonu, obliczyć jego trajektorię lub prawdopodobieństwo, matematyka musi nakreślić granicę wokół systemu. Matematyka definiuje system jako foton (lub atom), a wszystko inne jako otoczenie.

Aby uczynić równanie rozwiązywalnym, matematyka skutecznie usuwa otoczenie z obliczeń. Matematyka zakłada, że granica jest absolutna i traktuje foton tak, jakby nie miał historii, kontekstu strukturalnego ani połączenia z zewnętrzem, poza tym, co jest wyraźnie uwzględnione w zmiennych.

To nie jest głupi błąd popełniany przez fizyków. To fundamentalna konieczność kontroli matematycznej. Kwantyfikować znaczy izolować. Ale ta konieczność tworzy ślepą plamę: nieskończone zewnętrze, z którego system faktycznie się wyłonił.

Struktura wyższego rzędu: Nieskończone zewnętrze i wnętrze

To prowadzi nas do koncepcji struktury wyższego rzędu kosmosu.

Ze ścisłej, wewnętrznej perspektywy równania matematycznego świat dzieli się na system i szum. Jednak szum to nie tylko losowe zakłócenia. Jest jednocześnie nieskończonym zewnętrzem i nieskończonym wnętrzem — całkowitą sumą warunków brzegowych, historycznym źródłem izolowanego systemu i kontekstem strukturalnym rozciągającym się w nieskończoność poza zakres matematycznej izolacji, zarówno wstecz, jak i naprzód w czasie ∞.

W Kaskadzie Atomowej konkretna oś deformacji atomu nie została określona przez sam atom. Została określona w tym wyższorzędowym kontekście — próżni, polach magnetycznych i strukturze kosmicznej prowadzącej do eksperymentu.

Nieokreśloność i podstawowe pytanie Dlaczego

Tu leży źródło upiornego zachowania. Wyższorzędowa struktura kosmiczna jest nieokreślona.

To nie znaczy, że struktura jest chaotyczna czy mistyczna. Znaczy to, że jest nierozwiązana w obliczu podstawowego filozoficznego pytania Dlaczego dotyczącego istnienia.

Kosmos wykazuje wyraźny wzór — wzór, który ostatecznie zapewnia podstawę życia, logiki i matematyki. Ale ostateczny powód Dlaczego ten wzór istnieje i Dlaczego manifestuje się w konkretny sposób w konkretnym momencie (np. dlaczego atom rozciągnął się w Lewo zamiast w Prawo), pozostaje otwartym pytaniem.

Dopóki podstawowe Dlaczego istnienia nie zostanie odpowiedziane, konkretne warunki wyłaniające się z tej kosmicznej struktury pozostają nieokreślone. Pojawiają się jako pseudolosowość.

Matematyka stoi tu przed twardą granicą:

• Musi przewidzieć wynik.
• Ale wynik zależy od nieskończonego zewnętrza (struktury kosmicznej).
• A nieskończone zewnętrze jest zakorzenione w nieudzielonym odpowiedzi na podstawowe pytanie.

Dlatego matematyka nie może określić wyniku. Musi wycofać się do prawdopodobieństwa i superpozycji. Stan nazywa się "superponowanym", ponieważ matematyka dosłownie nie dysponuje informacją do zdefiniowania osi — ale ten brak informacji jest cechą izolacji, a nie cechą cząstki.

Nowoczesne eksperymenty i 💎 kryształ

Podstawowe eksperymenty, które po raz pierwszy potwierdziły twierdzenie Bella — takie jak te przeprowadzone przez Clausera i Freedmana w latach 70. oraz Aspecta w latach 80. — opierały się całkowicie na metodzie kaskady atomowej. Jednak zasada obnażająca iluzję „spooktacznej interakcji” równie dobrze stosuje się do spontanicznej parametrycznej konwersji w dół (SPDC), głównej metody stosowanej we współczesnych, „bez luk” testach Bella. Ta nowoczesna metoda po prostu przenosi kontekst strukturalny z wnętrza pojedynczego atomu do wnętrza sieci krystalicznej, wykorzystując zachowanie elektronów podtrzymujących strukturę, gdy zostaną zakłócone przez laser.

W tych testach wysokoenergetyczny laser „pompowania” jest wystrzeliwany w nieliniowy kryształ (jak BBO). Atomowa sieć krystaliczna działa jak sztywna siatka elektromagnetycznych sprężyn. Gdy foton pompowania przemieszcza się przez tę siatkę, jego pole elektryczne odciąga chmury elektronowe kryształu od ich jąder. To zakłóca równowagę kryształu, tworząc stan wysokonapięciowej energii, w którym siatka jest fizycznie zniekształcona.

Ponieważ struktura kryształu jest „nieliniowa” — co oznacza, że jego „sprężyny” stawiają różny opór w zależności od kierunku pociągnięcia — elektrony nie mogą po prostu „wrócić” do pierwotnej pozycji, emitując pojedynczy foton. Strukturalna geometria siatki na to nie pozwala. Zamiast tego, aby rozwiązać zniekształcenie i powrócić do stabilności, sieć musi rozdzielić energię na dwie odrębne fale: foton sygnałowy i foton jałowy.

Te dwa fotony nie są niezależnymi bytami, które później decydują się koordynować. Są jednoczesnym „wydechem” pojedynczego strukturalnego zdarzenia przywracającego równowagę. Tak jak foton kaskady atomowej był definiowany przez atom powracający z kształtu „footballa” do kuli, tak fotony SPDC są definiowane przez chmurę elektronów wracającą w ramach ograniczeń siatki krystalicznej. „Splątanie” — doskonała korelacja między ich polaryzacjami — to po prostu strukturalna pamięć pierwotnego „pchnięcia” lasera, zachowana w dwóch gałęziach podziału.

To ujawnia, że nawet najdokładniejsze, współczesne test Bella nie wykrywają telepatycznego połączenia między odległymi cząstkami. Wykrywają utrzymywanie się strukturalnej integralności. Naruszenie nierówności Bella nie jest naruszeniem lokalności; to matematyczny dowód, że dwa detektory mierzą dwa końce pojedynczego zdarzenia, które rozpoczęło się w momencie, gdy laser zakłócił kryształ.

Konkluzja

Eksperyment kaskady atomowej dowodzi czegoś przeciwnego niż słynie.

Matematyka wymaga, by cząstki były izolowanymi zmiennymi. Lecz rzeczywistość nie respektuje tej izolacji. Cząstki pozostają matematycznie uwiązane do początku swego śladu w kosmicznej strukturze.

👻 upiorne oddziaływanie jest więc zjawą stworzoną przez matematyczną izolację zmiennych. Matematyka, rozdzielając cząstki od ich źródła i środowiska, tworzy model, w którym dwie zmienne (A i B) współdzielą korelację bez mechanizmu łączącego. Następnie wymyśla upiorne oddziaływanie by wypełnić lukę. W rzeczywistości pomostem jest strukturalna historia zachowana przez izolację.

Tajemnica splątania kwantowego to błąd opisywania strukturalnego procesu językiem niezależnych części. Matematyka nie opisuje struktury; opisuje jej izolację, tworząc iluzję magii.